*** UĞURLAR OLA KENAN ABİ ! ***

 

Makedonyalıymış. Yerini unuttum her neresiydi.

Çocukken gelmişler İstanbul’un Zeytinburnu’suna. Kaderi “GÖÇ” ya Balkanların.

O zamanlar Zeytinburnu boşluk. Yapmışlar gecekonduları. Sonra babası demiş:

“Gel Kenan. Al sana şu kadar para git; bir şeyler yap; bir daha da benden para isteme.”

Almış Kenan parayı, o işti, bu işti. Bakmış ki herkeste bir radyo merakıdır gidiyor. Bir Yahudi amca ile anlaşıp radyo işine girmiş. Ama aynen şöyle anlatırdı olayı:

Yahudi Amca: “Al bakalım şu radyoyu, git evine Kenan. Parçala tamamen, sonra tekrar topla. Hiç artmazsa geriye parça ve tekrar çalışırsa sen hazırsın bu işe.”

Kenan abim eve gider; parçalar toplar. Radyo çalışır. Ama elinde bir tane fazla parça. Gider Yahudi amcaya. Der ki:

“Valla çalışıyor ama bu elimde kaldı.”

Yahudi Amca güler: “Onu ben koydum Kenan, bu radyonun içine..” der. “Sen tamamsın.” Diye de ekler.

Kısa zamanda radyo imalatında liderler arasına girerler. Sonra da teyp.

Ama esentiliydi Kenan abim. “GÖÇ” içine işlemiştir hep Balkan insanının. Öğrenmek ister dünyayı gidebildiğince. Kuzey Irak ve Azerbaycan maceralarını anlatır. Irak’ta nasıl onlarca kamyonu idare ettiğini, Azerbaycan’da nasıl babaların ona saygıyla eğildiğini…

Kadınları severdi. Ama çocukları da. Hele ki Roman milletini özellikle severdi.

Üç lirası varsa üçünü de verirdi.

Hey gidi Balkan insanım.

Hey gidi benim canım Kenan abim.

Rahat uyu emi !

 

Barış KOŞUCU